Procedura kalkulacji świadczeń chorobowych (np. wynagrodzenia za chorobę i zasiłków z ubezpieczenia społecznego) obejmuje kilka kluczowych etapów, które należy wykonać w określonej kolejności.
Poniżej przedstawiono najważniejsze z nich.
- Ustalenie okresu, za który wylicza się podstawę wymiaru Podstawę wymiaru świadczenia chorobowego ustala się na podstawie wynagrodzenia osiągniętego w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego.
Zgodnie z art. 36 ustawy zasiłkowej, okres ten obejmuje:
– 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy, lub
– pełne miesiące kalendarzowe zatrudnienia, jeśli okres ubezpieczenia jest krótszy niż 12 miesięcy.
Miesiąc, w którym pracownik został zatrudniony od pierwszego dnia roboczego, traktuje się jako pełny miesiąc kalendarzowy.
Jeśli między okresami pobierania świadczeń chorobowych nie było przerwy lub przerwa była krótsza niż miesiąc kalendarzowy, podstawa wymiaru nie ulega zmianie.
- Ustalenie i uzupełnienie wynagrodzenia za poszczególne miesiące
Dla każdego miesiąca z okresu obliczeniowego należy ustalić wynagrodzenie podlegające uwzględnieniu. Jest to wynagrodzenie pomniejszone o składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez pracownika (emerytalne, rentowe i chorobowe). Jeśli w danym miesiącu pracownik nie przepracował pełnego wymiaru czasu pracy z przyczyn usprawiedliwionych (np. choroba, urlop wypoczynkowy, zwolnienie od pracy z powodu siły wyższej), wynagrodzenie podlega uzupełnieniu do kwoty, jaką pracownik osiągnąłby, gdyby przepracował cały miesiąc.
Dla składników stałych (np. stała pensja miesięczna) uzupełnienie polega na przyjęciu pełnej kwoty zapisanej w umowie o pracę.
Dla składników zmiennych (np. premie, prowizje) uzupełnienie zależy od tego, czy znana jest ich pełna, miesięczna kwota wyjściowa.
Jeśli kwota wyjściowa jest znana (np. premia jako stały procent od pensji zasadniczej), uzupełnia się ją do tej pełnej kwoty.
Jeśli kwota wyjściowa nie jest znana (np. premia zależna od wskaźników efektywności), uzupełnienie polega na podzieleniu faktycznie wypłaconej kwoty przez liczbę dni przepracowanych, a następnie pomnożeniu wyniku przez liczbę dni, które pracownik miał obowiązek przepracować w danym miesiącu.
Dla pracowników otrzymujących zarówno składniki stałe, jak i zmienne, uzupełnienia dokonuje się osobno dla każdego rodzaju według odpowiednich zasad.
Uzupełnienia nie dokonuje się w przypadku dni nieusprawiedliwionej nieobecności, dla składników pomniejszanych w sposób inny niż proporcjonalny (np. kwotowo) oraz dla dodatków za pracę w porze nocnej czy nadgodziny.
- Obliczenie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
Po ustaleniu uzupełnionego i pomniejszonego o składki ZUS wynagrodzenia za każdy miesiąc z okresu obliczeniowego, sumuje się te kwoty. Otrzymaną sumę dzieli się przez liczbę miesięcy uwzględnionych w okresie obliczeniowym (maksymalnie 12). Wynik tego działania stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie.
- Obliczenie stawki dziennej świadczenia
Przeciętne miesięczne wynagrodzenie dzieli się przez 30, niezależnie od faktycznej liczby dni w miesiącu. Otrzymany wynik zaokrągla się do dwóch miejsc po przecinku. Tak wyliczona kwota to stawka dzienna (tzw. dniówka).
- Ustalenie stawki procentowej i obliczenie kwoty dziennego świadczenia
Stawkę dzienną mnoży się przez odpowiedni procent, który zależy od rodzaju świadczenia i przyczyny niezdolności do pracy (np. 80% dla zasiłku chorobowego). Otrzymana kwota to dzienna wysokość świadczenia.
- Obliczenie całkowitej kwoty świadczenia
Dzienną wysokość świadczenia mnoży się przez liczbę dni, za które przysługuje świadczenie chorobowe. Wynik stanowi całkowitą kwotę należną pracownikowi.
Źródło: wygenerowane przez Kadry-Place-AI.pl
