Artykuły spożywcze dla pracowników i zleceniobiorców bez PIT i ZUS

Najnowsze Publikacje Z Aktualnym Stanem Prawnym Na 2018 r. - Wiedza z Najwyższej Półki - Sklep.SerwisKadrowego.pl

Zakup przez pracodawcę artykułów spożywczych dla załogi i udostępnienie ich nieodpłatnie wszystkim zatrudnionym (w tym pracownikom i zleceniobiorcom), w sytuacji gdy nie ma możliwości ustalenia wartości świadczenia otrzymanego przez konkretną osobę, nie generuje przychodu. W konsekwencji w opisanych okolicznościach zakład pracy jako płatnik, nie jest zobowiązany do naliczania składek ZUS i zaliczek podatkowych od wartości posiłków.

Tak wynika z wyjaśnień, których udzielił Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 7 sierpnia 2018 r., sygn. 0112-KDIL3-1.4011.305.2018.1.AN.

Kadry i Płace a RODO. Praktyczny poradnik ze wzorami

W interpretacji tej wskazano, że:

  • z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), wynika że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, mogą być uznane takie świadczenia, które po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, po trzecie, generują korzyść wymierną (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i możliwą do przypisania indywidualnemu pracownikowi (a więc taką, która nie nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów);
  • pierwszy ww. warunek należy uznać za spełniony, gdy skorzystanie z oferowanych artykułów spożywczych zależeć będzie od woli pracownika;
  • odnosząc się do drugiego warunku  – otrzymane przez pracownika świadczenie w postaci darmowego posiłku stanowi dla niego realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy pracownik uzyskuje dochód w postaci zaoszczędzenia wydatków, które poniósłby, gdyby nie otrzymał nieodpłatnego świadczenia od pracodawcy;
  • kluczowe znaczenie w analizowanym przypadku ma trzeci warunek mówiący o tym, że aby nieodpłatne świadczenie stanowiło przychód podatkowy, powinna być to korzyść przypisana konkretnej osobie (indywidualnemu pracownikowi), w ustalonej dla niej indywidualnie wysokości. Tym samym, nie można mówić o przychodzie podatkowym, w sytuacji gdy przypisana wartość świadczenia byłaby jedynie wartością statystyczną (ustaloną np. przez podzielenie kosztów zakupu owoców, warzyw, pieczywa, serków, itd. przez całkowitą liczbę pracowników), a nie odzwierciedlałyby rzeczywistej korzyści odniesionej przez daną osobę;
  • reasumując: zapewnienie przez zakład pracy nieodpłatnych artykułów spożywczych dostępnych dla wszystkich pracowników, w sytuacji gdy nie ma możliwości ustalenia wartości świadczenia otrzymanego przez konkretnego pracownika nie stanowi przychodu.

Artykuł był pomocny? Chcesz więcej takich publikacji?

Bądź zawsze na bieżąco!

Jeśli tak, kliknij powyżej "Lubię to" oraz "Messenger" a dołączysz do grona czytelników SerwisKadrowego.pl na facebooku i messengerze, aby być zawsze na bieżąco.

Skomentuj artykuł

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *